Srpska pravoslavna crkva slavi 26. februara Svetog Simeona Mirotočivog, odnosno velikog župana Stefana Nemanju – osnivača dinastije Nemanjića, vladara, ujedinitelja i tvorca „nezavisne srpske države“.
Osnivač srpske vladarske loze – dinastije Nemanjića, umro je na današnji dan 1200. godine. Rođen je u okolini današnje Podgorice 1114. godine, a vladao je istočnim srpskim zemljama. Uspevši da proširi državu, borio se protiv bogumila i smatra se jednim od rodonačelnika Srpske pravoslavne crkve.
Vladao je od 1170. godine. Na početku vladavine bio je u vazalnom odnosu sa Vizantijom. Kad je svrgao brata Tihomira, postao je veliki župan Raške. Borio se za samostalnost svoje države, pa je zbog toga sklapao saveze sa Mlecima i napadao gradove na Jadranu. Jedno vreme je pod vlašću držao i grad Kotor. Vizantija je uspela da povrati gradove na moru i pokori Rašku stavljajući je ponovo u vazalni odnos. Posle smrti vizantijskog cara Manojla Komnena, Stefan Nemanja nastavio je borbu za nezavisnost u savezu s Ugarima napadao neke oblasti vizantijskog carstva. Tako je Raškoj priključio teritorije između Zapadne i Velike Morave, Kosovo, Lab, Hvosno i Zetu, a s Dubrovnikom sklopio ugovor o trgovini i miru.
Prestola i državne vlasti odrekao se 1196. i zajedno sa ženom Anom otišao u manastir. Nemanja se zamonašio u Manastiru Studenica, gde je dobio ime Simeon, a Ana je otišla u ženski manastir i postala monahinja Anastasija.
Simeon je zatim otišao u Hilandar, koji je podigao zajedno sa sinom Rastkom, potonjim Savom. Za vreme njegove vladavine srpska država je konačno zbacila vizantijsku vlast i postala samostalna.
Sava je njegove mošti preneo 1208. u Rašku, da bi nad njima izmirio stariju braću, budućeg kralja Stefana Prvovenčanog, i najstarijeg Vukana, koji su se borili za vlast. Mošti su mu položene u manastiru Studenica, njegovoj zadužbini.
Pretpostavlja se da nema srpske crkve u kojoj nije prikazan njegov lik, a posvećena mu je i kapela u rezidenciji srpskog patrijarha u Beogradu.
U sređivanju unutrašnjih prilika oslanjao se na crkvu, kojoj je davao velike povlastice i posede, a sam je gradio mnoge, i danas najznačajnije manastire: Studenicu, Đurđeve stupove, Svetog Nikolu kod Kuršumlije i Hilandar.
Čuvar države, vere i jezika
Stefan Nemanja se smatra velikim srpskim državnikom, ktitorom, ali i čuvarom jezika. Upravo je njegov brat Miroslav naložio da se napiše naš najstariji i najvredniji jezički spomenik – Miroslavljevo jevanđelje. Sveti Simeon Mirotočivi se proslavlja isto kao i sve druge krsne slave – slavski kolač, koljivo i vino, i osveštanjem koje obavlja sveštenik. Ukoliko padne u mrsni dan, sprema se mrsna trpeza, a ukoliko padne u posni dan posna. Današnji praznik je nepokretan. Krsna je slava Patrijaršijske kapele.
Narodni običaji
Na ovaj dan, u spomen na Svetog Simona, održavali su se panađuri (vašari), a danas je to samo običaj u valjevskoj Mionici. U narodu se o Stefanu Nemanji održalo predanje kao o zmajevitom čoveku, koje potiče od njegovih ratnih uspeha u borbama sa moćnom Vizantijom. Po predanju, bio je proždrljiv, jer se u njega bila uvukla ala, pa je bilo potrebno i nju hraniti.
Nemanja je za ručak jeo pečenog vola, u njemu pečenog ovna, u ovnu pečenu kokoš i u njoj pečeno jaje. Jednom o ručku, Nemanja je bio kod svog sina Svetog Save, i zatražio da ruča. Sava mu pružio poskuricu (pečat sa slavskog kolača), a ala zinula da je dohvati. Tada Sava zgrabi alu i baci je u more. Od tada Nemanja više nije bio proždrljiv.
Narodni običaji kažu da bi stoga na ovaj praznik trebalo da se pomolite svetitelju za neustrašivost, zdravlje i snagu vaše dece, a ukoliko to učinite iskreno i od srca, Sveti Simeon će vam uslišiti molbe.
